محمد رشوند: بعضی لحظهها در تاریخ، فراتر از فوتبال است؛ فراتر از جام، سکو، مدال و جشن قهرمانی. لحظههایی که ناگهان یک تصویر، یک حرکت یا حتی یک پرچم، تبدیل به فریادی میشود علیه فراموشی. درست وسط دنیایی که هر روز تلاش میکند حقیقت را زیر آوار خبرها، تبلیغات و روایتهای سفارشی دفن کند.
شاید برای خیلیها فقط یک قاب ساده بود؛ لامین یامال در جشن قهرمانی بارسلونا، میان هزاران هوادار، پرچم فلسطین را از دل جمعیت گرفت و بالا برد اما برای آن نوجوان آواره در غزه، برای آن کودک زخمی در کرانه باختری، برای مادری که زیر صدای انفجار هنوز امید را رها نکرده، این فقط یک پرچم نبود؛ یک پیام بود؛ پیامی کوتاه اما روشن: «شما فراموش نشدهاید».
گاهی انسان فکر میکند همه چیز تمام شده. جهان کر شده، رسانهها خریده شدهاند و حقیقت دیگر خریداری ندارد. شبیه همان نوجوان بیپناه فلسطینی که میان ویرانهها ایستاده و تصور میکند دیگر هیچ صدایی از او به گوش دنیا نمیرسد اما تاریخ بارها ثابت کرده خدا نشانههایش را درست وسط تاریکی میفرستد؛ از جایی که شاید هیچکس انتظارش را ندارد. این بار نشانهاش، ستاره نوجوان بارسلونا بود؛ لامین یامال بهترین استعداد نسل جدید فوتبال جهان؛ پسری که میدانست چنین تصویری قطعا باب میل بسیاری از شرکتهای بزرگ، اسپانسرهای چندملیتی و جریان مسلط رسانهای غرب نیست، با این حال، پرچم را گرفت، بالا برد و بدون حتی یک کلمه سخنرانی، کاری کرد که میلیونها جمله قادر به انجامش نبودند. یامال مسلمان است اما اهمیت ماجرا فقط به دین او برنمیگردد. او همان کاری را کرد که از هر انسان آزادهای انتظار میرود؛ ایستادن کنار حقیقت، حتی وقتی هزینه دارد. حتی وقتی میدانی ممکن است هجمه ببینی، تخریب شوی یا زیر فشار قرار بگیری.
دیروز پپ گواردیولا از غزه گفت، امروز یامال پرچم فلسطین را بالا برد و فردا شاید نوبت چهرهای دیگر باشد. این همان کابوسی است که صهیونیستها هرگز نمیتوانند متوقفش کنند. حقیقت، برخلاف انسانها، کشته نمیشود. با جنگ خاموش نمیشود، با بمب دفن نمیشود و با سانسور از بین نمیرود. مسأله فلسطین برای میلیاردها انسان در این کره خاکی هنوز زنده است؛ زخمی که عادی نشده، دردی که فراموش نشده و پرچمی که هنوز بالا مانده است.
و این مسیر، بیش از هر چیز، محتاج آدمهایی شبیه پپ و یامال است؛ کسانی که مرعوب فضای مسلط رسانهای نمیشوند و حاضرند بیواهمه از هزینهها، کنار حقیقت بایستند. چون بعضی پرچمها، فقط تکهای پارچه نیستند؛ حافظه زنده یک ملتند.