طلای ناب به نام میناب

بنیا فرید: ۲ سال سکوت، ۲ سال جنگیدن با درد، ۲ سال دوری از تخته‌ای که روزی روی آن آینده وزنه‌برداری جهان را به نام خودش سند ‌زده بود اما علیرضا یوسفی برگشت، آن هم نه یک بازگشت معمولی، بلکه با انفجاری که تمام آسیا را زیر سایه قدرتش برد. پسر جوان قائمشهر دوباره دنیا را وادار کرد نام ایران را کنار سنگین‌ترین رکوردهای جهان ببیند.
رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ برای ایران با تیمی کم‌تعداد آغاز شد؛ کاروانی که فقط ۲ نماینده داشت و خیلی‌ها تصور می‌کردند قرار نیست اتفاق خارق‌العاده‌ای رقم بخورد اما یوسفی آمده بود تا همه معادلات را بر هم بزند. وزنه‌برداری که مدت‌ها اسیر مصدومیتی تلخ بود، حالا دوباره روی صحنه ظاهر شده و نشان داد هنوز همان هیولایی است که دنیا از او حساب می‌برد.
شروع کارش البته بی‌نقص نبود. در حرکت یک‌ضرب، نشانه‌های دوری طولانی از مسابقه هنوز دیده می‌شد. او وزنه‌های ۱۷۷ و ۱۸۴ کیلوگرمی را بالا برد اما در مهار ۱۸۹ کیلو ناکام ماند تا به مدال برنز بسنده کند. همین عملکرد کافی بود تا بعضی‌ها تصور کنند یوسفی هنوز با فرم ایده‌آل فاصله دارد؛ تصوری که فقط چند دقیقه دوام آورد.
وقتی نوبت به دوضرب رسید، همه چیز تغییر کرد. فضای سالن ناگهان بوی رکورد گرفت. یوسفی ابتدا ۲۴۸ کیلوگرم را مهار کرد و بعد سراغ عددی رفت که معنای متفاوتی داشت؛ ۲۶۱ کیلوگرم؛ وزنه‌ای که می‌توانست تاریخ را جابه‌جا کند. تلاش دومش ناموفق بود و وزنه روی دستانش آرام نگرفت اما او از آن دسته ورزشکارانی نیست که با یک شکست عقب‌نشینی کند.
در سومین حرکت، سکوت سالن عجیب بود. همه نگاه‌ها به جوان ایرانی دوخته شده بود؛ وزنه‌برداری که روی پیراهنش عنوان «شهدای میناب ۱۶۸» دیده می‌شد و انگار با همان انگیزه روی تخته آتش به پا کرد. یوسفی این بار وزنه ۲۶۱ کیلویی را مهار کرد تا نه‌تنها طلای دوضرب را بگیرد، بلکه رکورد رسمی فوق‌سنگین جهان را هم به نام خودش ثبت کند.
بعد از تغییر دسته‌های وزنی توسط فدراسیون جهانی، رکورد استاندارد دوضرب فوق‌سنگین روی عدد ۲۶۰ کیلوگرم تعیین شده بود؛ عددی که با قدرت بازوان علیرضا یوسفی فروریخت. این یعنی ایران دوباره صاحب سنگین‌ترین رکورد دنیاست؛ اتفاقی که سال‌ها پیش با حسین رضازاده آغاز شده بود و بعدها بهداد سلیمی ادامه‌اش داد اما طی یک دهه اخیر از دست وزنه‌برداران ایرانی خارج شده بود.
اهمیت کار یوسفی فقط در شکستن یک رکورد خلاصه نمی‌شود. او بعد از یک مصدومیت فرسایشی برگشت و در نخستین حضور جدی خود دوباره دنیای وزنه‌برداری را تسخیر کرد. همین مساله باعث شده بسیاری از کارشناسان، آینده فوق‌سنگین جهان را متعلق به این ستاره جوان بدانند؛ وزنه‌برداری که هنوز در یک‌ضرب با رکوردهای واقعی خودش فاصله دارد اما در دوضرب به مرحله‌ای رسیده که حتی غول‌های دنیا هم باید مراقب بازگشتش باشند.
البته پیش از این هم یوسفی سابقه مهار وزنه‌های سنگین‌تر را داشته و تالاخادزه گرجستانی نیز در دوران طلایی خود رکوردهای بالاتری ثبت کرده بود اما آنچه این موفقیت را خاص می‌کند، زمان بازگشت و شرایط روحی و جسمی یوسفی است. او حالا دوباره اعتماد به‌ نفسش را پیدا کرده و اگر روند پیشرفتش ادامه یابد، می‌تواند برای سال‌های طولانی فرمانروای بلامنازع فوق‌سنگین جهان باشد.
در پایان مسابقات، علیرضا یوسفی در مجموع نیز با ۴۴۶ کیلوگرم به مدال نقره رسید و پرونده‌اش را با یک طلای ارزشمند، یک نقره و یک برنز بست اما چیزی که از این مسابقات در ذهن‌ها ماند، فقط مدال نبود. جهان دوباره فهمید ایران هنوز می‌تواند صاحب مخوف‌ترین مرد آهنین دنیا باشد.