گروه سیاسی: 6 ماه قبل، قرار بود ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن یکی از نمادهای نمایش قدرت آمریکا در برابر جمهوری اسلامی ایران باشد. ناوی که قرار بود با آغاز جنگ تمامعیار و تمامکننده علیه ایران، در فاصلهای نزدیک به سواحل ایران، حضور نظامی آمریکا را به رخ بکشد و حتی شاید در صورت تحقق سناریوی مطلوب واشنگتن و تلآویو، فاتحانه در بندرهای ایران پهلوگیری کند اما حالا، پس از ماهها جنگ و درگیری و پس از یک مأموریت دریایی فرسایشی، سرنوشتش به نقطهای کاملا متفاوت رسیده است: لینکلن نه در سواحل ایران، بلکه در بندر لائمچابانگ تایلند، در نزدیکی پاتایا پهلو گرفته است.
تصویری که از ورود این ناو به تایلند منتشر شده، شاید گویاتر از هر بیانیه رسمی درباره وضعیت آن باشد. بدنه تقریبا ۱۱۰۰ فوتی لینکلن از قسمتهای مختلف با آثار گسترده زنگزدگی پوشیده شده و ناوی که قرار بود یکی از جلوههای قدرت دریایی آمریکا باشد، پس از نزدیک به ۱۰ ماه دریانوردی مستمر، بیش از هر چیز تصویری از فرسودگی و فشار عملیاتی را به نمایش میگذارد. شبکه سیانان در گزارشی درباره وضعیت این ناو، از واکنش شوکهشده ناظران به ظاهر آن سخن گفت.
البته واشنگتن تلاش دارد این وضعیت را صرفا نتیجه طبیعی حضور طولانی یک شناور در آبهای شور معرفی کند اما مساله فقط زنگزدگی بدنه نیست. پشت این ظاهر فرسوده، مجموعهای از مشکلات انباشته قرار دارد که از کمبود اقلام ضروری و مشکلات غذایی گرفته تا فرسودگی روحی، فشار روانی، مشکلات بهداشتی و حتی گزارشهایی درباره خودکشی و اقدام به خودکشی در میان خدمه را شامل میشود.
مأموریتی که قرار نبود اینقدر طولانی شود
ناو لینکلن نوامبر/ آبان سال گذشته از پایگاه خود در سندیگو خارج شد. آنچه در ابتدا یک مأموریت دریایی تعریف شده بود، در ادامه همزمان با جنگ آمریکا علیه ایران، به مأموریتی بسیار طولانیتر از حد معمول تبدیل شد. طبق گزارشهای موجود، این ناو در مجموع ۲۸۶ روز در دریا بوده؛ دورهای که بخش قابل توجهی از آن درگیر عملیات جنگی و محاصره آمریکا علیه ایران گذشته است.
مساله مهم آن است که ناوهای هواپیمابر برای حضور نامحدود در دریا طراحی نشدهاند. آنها برای انجام مأموریتهای طولانی، به چرخههای منظم تعمیر و نگهداری، تأمین قطعات، استراحت خدمه، تأمین مواد غذایی و پشتیبانی لجستیکی نیاز دارند. طولانیشدن غیرمعمول و بیافق مأموریت لینکلن، این چرخه را مختل کرد. در نتیجه، هرچه جنگ طولانیتر شد، فشار بر ناو و خدمه آن نیز افزایش یافت. ملوانانی که تصور میکردند یک مأموریت مشخص را انجام خواهند داد، ماهها در شرایطی باقی ماندند که نه چشمانداز روشنی از پایان مأموریت داشتند و نه امکان بازگشت به خانه برای آنها فراهم بود.
حملات ایران و غیرممکن شدن زنجیره پشتیبانی
یکی از عوامل مهم این فرسایش، حملات متقابل ایران در طول جنگ بود. حملات نیروهای مسلح ایران به مواضع و زیرساختهای نظامی آمریکا در منطقه، از جمله حملات به مراکز مهم پشتیبانی و فرماندهی آمریکا در خلیج فارس، عملا محیط عملیاتی نیروهای آمریکایی را غیرممکن و محدود کرد.
در این میان، حملات ایران به مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین اهمیت ویژهای داشت. ناوگان پنجم یکی از اصلیترین ستونهای حضور دریایی آمریکا در منطقه است و بحرین نیز یکی از مهمترین مراکز پشتیبانی و فرماندهی واشنگتن در خلیج فارس محسوب میشود و در نتیجه، هرگونه اختلال در این شبکه، مستقیما بر قابلیت پشتیبانی از شناورهای آمریکایی اثر میگذارد. به همین دلیل، وضعیت اسفبار ناو لینکلن را نمیتوان جدا از نتایج ضربه به شبکه لجستیکی آمریکا در خلیج فارس ارزیابی کرد. در نهایت، آمریکا ناچار شد این ناو را از منطقه خارج کند؛ نه با تصویری از یک ناو پیروز که پس از پایان مأموریت در حال بازگشت به پایگاه اصلی خود است، بلکه با توقفی چند روزه در تایلند تا بخشی از نیازهای انباشته آن برطرف شود.
تایلند برای ملوانان آمریکایی خط قرمز کشید
آبراهام لینکلن روز چهارشنبه هفته گذشته در بندر لائمچابانگ، در خلیج تایلند در جنوب بانکوک، پهلو گرفت؛ بندری که فاصله چندانی با پاتایا ندارد. این توقف قرار است چند روز ادامه داشته باشد و بخش مهمی از آن به استراحت خدمه اختصاص پیدا کند. در همین حال سالنهای زیبایی پاتایا شاهد صف کشیدن ملوانان آمریکایی برای پدیکور و اقدامات بهداشتی بوده است اما همین حضور نیز بدون محدودیت و دردسر نبوده است. مقامهای تایلند برای حضور نیروهای آمریکایی مقررات ویژهای وضع کردهاند. نیروهای آمریکایی در صورت نقض قوانین محلی با پیگرد قضایی روبهرو خواهند شد و برخی فعالیتها نیز برای آنها ممنوع یا محدود شده است.
از جمله محدودیتهای اعلام شده، ممنوعیت مصرف ماریجوانا و انجام برخی تفریحات دریایی از جمله چتربازی متصل به قایق است. همچنین برای نیروهای آمریکایی محدودیتهایی در رفت و آمد به برخی مناطق پاتایا اعمال شده و حضور آنها در خیابانهایی که به فعالیتهای مرتبط با فحشا شهرت دارند، با ممنوعیت مواجه شده است.
رئیس پلیس پاتایا نیز صراحتا هشدار داد نیروهای آمریکایی در صورت نقض قوانین تایلند، بر اساس قوانین این کشور تحت پیگرد قرار خواهند گرفت.
تروریستهایی که میگویند این بدترین مأموریتشان بود
شاید مهمترین بخش ماجرا، نه مقررات تایلند، بلکه صحبتهای خود ملوانان باشد. گزارشهای منتشرشده از سوی 2 روزنامه انگلیسی گاردین و ایندیپندنت نشان میدهد مأموریت طولانی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن فشار قابل توجهی بر خدمه وارد کرده است. یک خبرنگار شبکه اماسانبیسی که با شماری از ملوانان گفتوگو کرده، میگوید بسیاری از آنها این مأموریت را بدترین مأموریتی دانستهاند که تاکنون تجربه کردهاند.
مثلا یکی از ملوانان شرایط زندگی روی ناو را به گرفتار شدن در اتاق خواب همراه با تمام اعضای خانواده تشبیه کرده؛ فضایی فشرده که در آن هزاران نفر باید ماهها در یک محیط محدود زندگی و کار کنند.
البته مشکل فقط محدودیت فضا نبود. کمبود مواد غذایی تازه، بهخصوص میوه و سبزیجات نیز گزارش شده است. حتی یکی از ملوانان از تجربه خوردن گوشت و سیبزمینی خام سخن گفته است.
با این حال، حتی روایت ملوانانی که از مأموریت دفاع میکنند نیز نشان میدهد شرایط عادی نبوده است. برخی از آنها گفتهاند در دوره «ریتم جنگی» امکان استراحت و تأمین مجدد شرایط عادی وجود نداشته و کاهش کیفیت زندگی را نتیجه مستقیم شرایط جنگ میدانند.
یکی دیگر از ملوانان تروریست ارتش آمریکا گفت سختترین بخش مأموریت، «ادامه دادن و حفظ روحیه» بود.
در همین حال گاردین گزارش داد ارتش آمریکا مصاحبه ملوانان با رسانهها را منع کرده و این روزنامه برای محافظت از این ملوانان، نام آنها را تغییر داده است.
مشکل فقط خدمه نیست؛ خود ناو هم فرسوده شده
علاوه بر اینها، تصاویر منتشرشده از ورود آبراهام لینلکن به تایلند، بدنهای را نشان میدهد که بخشهای گستردهای از آن دچار زنگزدگی شده است.
کارل شوستر، افسر سابق نیروی دریایی آمریکا به سیانان گفت زنگزدگی در امتداد خط آب برای شناوری که بیش از ۶۰ روز به طور مستمر در دریا بوده، غیرعادی نیست اما نکته مهم این است که رفع این مشکل در شرایط عملیاتی آسان نیست.
شوستر زنگزدگی را به یک بیماری مسری تشبیه کرد که اگر بهموقع مهار نشود، گسترش مییابد و در نهایت میتواند استحکام سازههای فلزی را تحت تأثیر قرار دهد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا پیشتر نگرانیها درباره وضعیت آبراهام لینکلن را کماهمیت جلوه داده و گفته بود مدت استقرار آن «اصلا به اندازه کافی طولانی نبوده است» اما تصاویر منتشرشده از ناو و سخنان ملوانانی که ماهها در آن زندگی کردهاند، روایت دیگری را پیش چشم افکار عمومی قرار داد.
ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن پس از ۲۸۶ روز حضور در دریا با بدنهای زنگزده و خدمهای خسته سر از تایلند درآورد
بازندهها در پاتایا
ارسال نظر
پربیننده