تروریست‌های گرسنه و بی‌خواب!

مهدی حسنی: جنگ تحمیلی رژیم تروریست آمریکا علیه ایران اسلامی، جنبه‌های متعددی دارد که به بسیاری پرداخته شده ولی در این بین یکی از ابعادی که کمتر به آن توجه شده، بحث محدودیت‌ها و ضعف‌های بسیار شدید آمریکا در حوزه نیروی دریایی خود، یعنی رکن سلطه و هژمونی آن کشور است. در هفته اخیر، حداقل 2 وب‌سایت تخصصی Defense News و War on the Rocks به مساله وضعیت اسفناک نیروی دریایی آمریکا پرداختند. پایگاه War on the Rocks از این نقطه آغاز می‌کند که مساله روحی پرسنل نیروی دریایی آمریکا به دلیل مدت‌های طولانی استقرار بر دریا و ماموریت‌های طولانی، چه شمایلی دارد: «تصمیم نیروی دریایی آمریکا مبنی بر استقرار مجدد ناو «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» به دنبال ادعای تلاش عمدی یک ملوان برای پریدن به بیرون از کشتی، مهر تاییدی است بر این ادعا که ملوانان همچنان با فرسودگی و افت روحیه، از جمله گزارش‌هایی مبنی بر افکار خودکشی، دست و پنجه نرم می‌کنند. این موارد آسیب‌هایی به کارایی خدمه وارد می‌کند که باید توسط متخصصان سلامت روان، هم پیش از اعزام و هم با بهره‌گیری از قابلیت‌های جامع‌تر روی کشتی، مدیریت و رفع می‌شد. با در نظر گرفتن بستر جنگ تاکتیکی در دریای سرخ (عملیات نگهبان شکوفایی) یا در سطح عملیاتی جنگ (عملیات خشم حماسی)، کمبود منابع سلامت روان پیش و پس از اعزام نگران‌کننده است و اگر از دریچه راهبردی و گسترده‌تر عملیات‌های رزمی مقیاس بزرگ علیه چین به این موضوع نگریسته شود، این کمبودها وحشتناک به نظر می‌رسد». به باور این پایگاه، اگرچه مساله تروما در طول تاریخ نبردهای آمریکا همواره معضل بوده اما اکنون در آستانه احتمال یک نبرد با چین، اوضاع وخیم‌تر است: «حتی اگر خوش‌بینانه هم به قضیه نگاه کنیم، نگرانی‌های نوظهور در مورد سلامت روان خدمه و مسائل مربوط به تاب‌آوری پایدار برای نیروی دریایی آمریکا نگران‌کننده است؛ به‌ویژه زمانی که در بستر نبردهای نامتقارن و دشمنان دولتی رده‌پایین‌تر (به ترتیب عملیات نگهبان شکوفایی و عملیات خشم حماسی) در نظر گرفته شوند.  اگرچه تروما در طول تاریخ آمریکا همواره بخشی از واژگان جنگی باقی مانده اما انواع و میزان قرار گرفتن در معرض شرایط جنگ در نیروی دریایی تفاوت چشمگیری با سایر شاخه‌های نیروهای مشترک دارد. نیروی دریایی ایالات متحده، چه در ساحل و چه در دریا، از زیرساخت‌های کافی سلامت روان و تاب‌آوری برای تأمین نیازهای بنیادین کنونی خود برخوردار نیست؛ وضعیتی که در صورت مواجهه با عملیات‌های رزمی گسترده علیه رقیب هم‌ترازی چون چین، وخیم و فاجعه‌بار خواهد بود».
همین مضمون، دستمایه گزارش مفصل دیگری در پایگاه تخصصی میلیتاریستی Defense News هم قرار گرفته؛ گزارشی که به جزئیات بیشتری از وضعیت اسفناک نیروی دریایی آمریکا می‌پردازد. این پایگاه گزارش می‌دهد اصلا تصمیم آمریکا برای جنگ علیه ایران موجب شد این ضعف‌ها آشکار شود: «برنامه‌ریزی عملیاتی مبهم و فقدان شفافیت در جریان اقدامات ایالات متحده در ایران، مشکلات دیرینه نیروی دریایی آمریکا در زمینه لجستیک، نگهداری و نیروی انسانی را تشدید کرد و ملوانان اکنون پیامدهای آن را با تمام وجود احساس می‌کنند». بحران اصلی به باور این رسانه، نوع مدیریت جنگ علیه ایران است: «نیروی دریایی سال‌هاست برای برآورده کردن الزامات ناشی از ضرب‌آهنگ بالای عملیاتی با مشکل مواجه است. مأموریت‌های اعزامی به طور مداوم تمدید می‌شود، تعمیر و نگهداری‌های زمان‌بندی‌شده به تعویق می‌افتد و سرعت کشتی‌سازی همچنان به‌شدت کند است؛ مساله‌ای که به تأخیر در تحویل ناوها و کوچک ماندن ابعاد ناوگان منجر می‌شود. منابع مطلع اظهار کردند این مشکلات در طول چندین دولت مختلف وجود داشته اما نحوه مدیریت جنگ علیه ایران و عملیات‌های نظامی پس از آن، این بحران را پیچیده‌تر کرده و شرایط وخیمی را برای برخی ملوانان رقم زده است. با این حال، فرماندهان ارشد، توصیفات ارائه‌شده از وخامت اوضاع در ناو لینکلن را زیر سؤال برده و گزارش‌های مربوط به نگرانی‌ها درباره کیفیت زندگی خدمه را تکذیب کرده‌اند». جالب‌ترین بخش گزارش آنجاست که آمریکایی‌ها اعتراف می‌کنند ایران در سطحی فرماندهی دریایی آمریکا در بحرین را نابود کرده که ملوانان تروریست آمریکا گرسنه ماندند و زنجیره پشتیبانی آنان قطع شد: «به گفته قانون‌گذاران و ملوانی که برای پشتیبانی از جنگ علیه ایران اعزام شده بود، در حالی که نیروی دریایی مدت‌هاست با چالش در دسترس بودن ناوهای هواپیمابر دست‌وپنجه نرم می‌کند، رهبری کنونی ایالات متحده با برنامه‌ریزی ضعیف و پشتیبانی ناکافی در زمان جنگ، مشکلات بیشتری را در زمینه ضرب‌آهنگ عملیاتی به وجود آورده است. این ملوان که در یک کشتی جنگی ساحلی کلاس «ایندپندنس» خدمت می‌کرد و به دلیل ترس از اقدامات تلافی‌جویانه خواست نامش فاش نشود، گفت: «لجستیک در تمام مدت حضور ما در آنجا یک شکست تمام‌عیار بود؛ از غذا گرفته تا تدارکات و قطعات یدکی». حملات ایران در ماه فوریه به پایگاه لجستیکی دیرینه نیروی دریایی در بحرین آسیب رساند و شبکه تأمین منطقه‌ای را که از کشتی‌های فعال در خاورمیانه پشتیبانی می‌کرد، مختل کرد. به گفته این ملوان، مسافت طولانی دیگو گارسیا دردسرساز شد، چرا که این پایگاه از کشتی‌های جنگی ساحلی می‌خواست سفارش مواد غذایی خود را از ۳۰ روز قبل ثبت کنند. او افزود با وجود یک برنامه زمان‌بندی ناپایدار که به دلیل برنامه‌ریزی ضعیف وخیم‌تر هم شده بود، ثبت چنین سفارش‌هایی تقریبا غیرممکن بود. ملوانان نمی‌توانستند تدارکات خود را از این پایگاه تأمین کنند و در عوض مجبور بودند هر آنچه را که می‌شد از کشتی‌های نفتکش پشتیبان در دریا به دست آورد، بردارند». وضعیت فشار بر این تروریست‌ها در سطحی بود که حتی خواب آنان را نیز مختل کرده بود و باعث خودکشی حداقل 2 نفر شد: «همان‌طور که خانواده‌های ملوانان ناو «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» پیش‌تر به میلیتاری تایمز گفته بودند، دست‌کم 2 ملوان تلاش کردند خود را از روی این ناو به بیرون پرتاب کنند. به گفته یکی از ملوانانی که در جریان درگیری‌های کنونی سوار بر یک ناو هواپیمابر به خاورمیانه اعزام شده است، هر چند شرایط روانی فردی در این حوادث همچنان نامشخص است اما ضرب‌آهنگ دیوانه‌وار عملیات‌های رزمی، ناگزیر آسیب‌های طبیعی و اجتناب‌ناپذیری بر نیروهای نظامی وارد می‌کند.  در صورت خرابی تجهیزات، ملوانان گاهی ساعت‌ها بیشتر از شیفت‌های معمول خود کار می‌کردند تا آن را تعمیر کنند. در برخی موارد، تکمیل یک وظیفه می‌توانست مرز میان مرگ و زندگی باشد. دیوان محاسبات ایالات متحده در بررسی سال ۲۰۲۱ خود دریافت تنها ۱۴ درصد افسران نظرسنجی‌شده نیروی دریایی در طول مأموریت اعزامی اخیر، حداقل 7 ساعت در شب خوابیده‌اند، در حالی که ۶۷ درصد خواب 5 ساعت یا کمتر را گزارش کردند».