رسول کربکندی*: اگر بخواهم صادقانه بگویم، این فصل لیگ برتر از آن فصلهایی است که رحم نمیکند؛ نه به مدعی، نه به تیمهای پایین جدول. فاصلهها کم شده، حاشیهها زیاد شده و هر لغزش، چند پله سقوط میآورد. از نگاه من، فشار واقعی فقط روی تیمهای بالای جدول نیست؛ بعضی تیمها پایینتر، زیر بارِ انتظارات و کمبود ابزار، نفس کم آوردهاند و ذوبآهن یکی از آنهاست.
ذوبآهن با قاسم حدادیفر وارد مسیری شد که در ذاتش جسارت داشت. اعتماد به یک مربی جوان، تصمیم بدی نیست؛ حتی میتواند آیندهساز باشد اما مربی جوان، بدون ابزار، شبیه رانندهای است که فرمان را به دستش میدهند اما بنزین نمیدهند. وقتی امکانات، عمق ترکیب و بازیکن تعیینکننده در اختیار نباشد، نه نتیجه میآید و نه انگیزه باقی میماند. ذوبآهن امسال با دست خالی جلو رفته و این واقعیتی است که نمیشود از آن فرار کرد.
نتیجه نگرفتن، برای تیمی با سابقه ذوبآهن، فقط یک عدد در جدول نیست؛ فشار روانی میآورد. هوادار حق دارد نگران باشد و همین نگرانی، به نیمکت منتقل میشود. مشکل بزرگتر اما این است که ذوبآهن در بازیهای مستقیم با تیمهای همسطح، امتیاز از دست داده. وقتی رفتوبرگشت به پیکان میبازی، یعنی داری جای اشتباه را خودت مشخص میکنی. سقوط به ردههای پایین، شوخی نیست و اگر در هفتههای ابتدایی نیمفصل دوم امتیاز جمع نشود، اوضاع پیچیدهتر میشود.
با این حال، من یک نکته امیدوارکننده میبینم: جوانیِ این تیم. ذوبآهن بازیکنان دونده و پرانگیزه دارد؛ بویژه در بازیهای بزرگ. مقابل استقلال، این انگیزه خودش را نشان داد. استقلال در هفتههای اخیر با مشکلات بیرونی و ناهماهنگی بازیکنان خارجیاش درگیر بوده و این یک امتیاز برای ذوبآهن بود اما مشکل قدیمی پابرجاست؛ تیم موقعیت میسازد، تمامکننده ندارد و در عوض، گلهای ساده میخورد. این همان حلقه مفقودهای است که اگر ترمیم نشود، انگیزه هم به تنهایی کافی نخواهد بود.
از آن طرف، مدعیان قهرمانی هم در آرامش نیستند. استقلال، پرسپولیس و سپاهان هر کدام فشار خاص خودشان را دارند. استقلال برای رسیدن به صدر، دیگر حق اشتباه ندارد. ۲ تساوی پیدرپی در آغاز فصل، ۴ امتیاز به دست آوردنی را هدر داد و این تیم را به رده چهارم جدول فرستاد، پرسپولیس همیشه زیر ذرهبین است و هر توقفش بزرگنمایی میشود، سپاهان هم با توجه به نتایج ۳ بازی اخیر، در ادامه بازیهای برگشت محکوم به برد است.
در مورد سپاهان، نمیشود نقش خارجیها را نادیده گرفت. بازیکنان خارجی این تیم، بهخصوص ریکاردو آلوز، ستون بازی سپاهان هستند و به تیم شکل میدهند. حضور آنها کار محرم نویدکیا را سادهتر میکند اما توقع را هم بالا میبرد. وقتی مدعی هستی، برای باخت و مساوی، بهانه پذیرفته نیست.
جمعبندی من این است: این فصل، فصل جزئیات است. تیمی که زودتر خودش را جمعوجور کند و فشار را مدیریت کند، جلو میافتد. چه برای بقا، چه برای قهرمانی. لیگ امسال جای تعارف ندارد.
* دروازهبان تیم ملی فوتبال در جامجهانی ۱۹۷۸ سرمربی پیشین ذوبآهن و سپاهان، کارشناس فوتبال