سامان جورکش روزهای بدون گلزن

عبدالله دارابی: بالاخره آبی‌پوشان تهرانی به صدر جدول روی خوش نشان دادند و در مصاف با همنام خوزستانی خود دیگر این فرصت را از دست ندادند. اگر‌چه با تراکتور و سپاهان مشترک است.
باز هم در این بازی، شاگردان ساپینتو در منطقه جلوی خود، در ساختن فرصت، تکمیل و ختم به خیر کردن بازی گروهی‌شان طبق معمول با مشکل مواجه بودند؛ مساله‌ای که تردیدهایی را درباره پایداری آنها در کورس قهرمانی موجب می‌شود! نیمه اول تقابل ۲ تیم همنام، از منظر توفیق در خلق موقعیت به استقلال خوزستان تعلق داشت، هرچند با گلزنی آنها نیز همراه نبود ولی خوزستانی‌ها با استفاده از شوتزنی چندین بار دروازه فرعباسی را بشدت تهدید کردند؛ روشی که معلوم بود تاکتیک آنها برای رسیدن به گل چون بازی رفت در اهواز بود. بازیکنان استقلال تهران باز هم توپ را تا پشت محوطه جریمه حریف پایین جدولی خود بخوبی می‌آوردند اما در فاز اصلی یعنی تکمیل کار خود ناتوان بودند. حضور محمدرضا آزادی از ابتدا در بازی هم نتوانست ثمری در استفاده از ضربات سر در هجده قدم تیم اهوازی داشته باشد، چرا که تیم استقلال در ارسال‌های صحیح از کناره‌ها به مانند طول فصل موفق نبود، مضاف بر اینکه شیوه غالب بازی این تیم در فاز تهاجمی هم برای تیم‌های مقابل شیوه‌ای شناخته‌شده است و سرمربی پرتغالی این تیم نیز روش جایگزینی در اینگونه موارد اعمال نمی‌کند، به نحوی که حریف ۵ هفته بعدی‌شان می‌تواند از همین الان آنالیز واقعی‌ای از بازی این تیم برای آن دیدار  داشته باشد.  
نگرانی از کسب سومین تساوی پی‌درپی و دومین توقف پشت سر هم در مقابل تیمی پایین‌جدولی، تلنگر و محرکی برای استقلال تهران در نیمه دوم شد تا آنها کمی به خود آیند و برای کسب پیروزی و صدرنشینی تلاش مضاعفی کنند. همین امر باعث نمایش مقبول‌تری از شاگردان ساپینتو در ۴۵ دقیقه دوم شد که یاسر آسانی را نیز پس از چند بازی در جمع خود می‌دیدند. هر چند در این نیمه ضرباهنگ تهاجمی آبی‌پوشان سرعت و نظم بیشتری یافت اما باز هم در مرحله آخر کار مشکل داشتند و همین امکان فتح دروازه استقلال خوزستان را برای‌شان سخت کرده بود. وقتی حربه هجومی یکنواخت استقلال در تمرکز بر نقش‌آفرینی وینگرها توسط خلیفه‌اصل (سرمربی جوان استقلال خوزستان) مانند حریفان سابق بخوبی مهار شد و مهاجمان آبی‌پوش نیز مثل هفته‌های پیشین در امر گلزنی ناموفق بودند، بهره بردن از ضربات کرنر در حالی به مدد استقلال آمد که این تیم تا اینجای فصل در استفاده از این روش نیز توفیق مورد انتظار را با توجه به بضاعتش نداشته است. به هر حال در این بازی یک ضربه کرنر و ضربه سر یک مدافع (سامان فلاح) در روزهای فقر مهاجم گلزن در استقلال، پیروز‌کننده تیم ساپینتو و ناجی وی در این وهله شد تا بالاخره استقلال پس از چند بار امکان از دست رفته، به صدر جدول روی خوش نشان دهد ولی ساپینتو برای ماندن در این مکان و رهایی از امتیاز دادن‌های متعدد به رقبا باید طرحی نو و کارساز دراندازد و به لزوم جا انداختن تغییر یا تبدیل تاکتیکی در حین بازی و استفاده از روش‌های جایگزین در تیمش ایمان آورد. پنجره بسته استقلال به سبب کارنابلدی و قصور مدیران سابق و فعلی، مسلما دست وی را بد موقعی برای اعمال تغییرات و تقویت تیمش بست اما راه برای تغییر و تقویت دستیارانش بسته نیست و اتفاقا یکی از نیازهای مبرم استقلال توجه به همین مساله است؛ دستیارانی بادانش‌تر، مجرب‌تر و کارآزموده‌تر قطعا می‌توانند یار و مددکار وی در ترمیم و تقویت تیم و برطرف‌کننده نقایص فردی و تیمی آبی‌پوشان باشند. اگر ساپینتو با گذشت ۱۸ هفته از لیگ برتر و چندین بازی در لیگ قهرمانان آسیا و جام حذفی، بپذیرد برخی دستیارانش در سطح تیم استقلال نیستند و بیشتر نقش مسؤول تشریفات را دارند و در این مورد تصمیمی شایسته بگیرد، می‌تواند بر ضریب موفقیت خود و تیمش بیفزاید.