خیاط در کوزه افتاد!

عبدالله دارابی: بازی رفت استقلال برابر الحسین اردن به رغم باخت نماینده ایران در آن تقابل، نشان داد شکست تیم اردنی در دور برگشت، کار شاقی نخواهد بود اما «بشرطها و شروطها»! از اساسی‌ترین شروط شکست تیم الحسین کاهش اشتباهات فردی، دقت بیشتر و بازی هدفمند از سوی آبی‌ها بود اما نقصان این عوامل، شکست و حذف شاگردان ساپینتو را رقم زد!
استقلال در زمین تیم اردنی خیلی زود به گل رسید، چرا؟ چون استفاده از یک تاکتیک جدید، حریف را غافلگیر کرد و منجر به خطای پنالتی حریف و گل اول آبی‌پوشان شد؛ پاس تک‌ضرب و عمقی روزبه چشمی، فرار محمدحسین اسلامی در پشت دفاع حریف و باقی ماجرا که ختم به گل شد اما به هر دلیلی این شیوه که می‌توانست پلن دوم ساپینتو و باعث فریب الحسین باشد، ادامه نیافت و استقلال به شیوه همیشگی بازی‌اش رو آورد که برای حریف رو بود و قابل کنترل!
استقلال روی ضعف سامان فلاح در یارگیری، خروج بی‌موقع حبیب فرعباسی و عدم یارگیری صحیح بازیکنانش، ۲ گل دریافت کرد تا گل‌های یاسر آسانی پرپر شود. کرنر ارسالی استقلالی‌ها بدون تاثیر انبوه بازیکنان این تیم درون ۱۸ قدم اردنی‌ها، با خروج صحیح ابولیلا، دروازه‌بان الحسین، در دستان وی آرام گرفت و ارسال سریع و فرصت‌شناسانه وی با تعلل مدافع و دروازه‌بان استقلال، توسط عبیدا احمد در دقیقه ۵+۹۰ تیر خلاص را بر پیکر این تیم زد تا آبی‌پوشان هر ۲ بازی را با شکست پشت سر بگذارند و در دومین جام (پس از سوپرجام) هم ناکام شوند و سرمربی پرتغالی تا اینجای کار در تمام کردن کار نیمه‌تمامی که وعده داده بود، موفق نباشد!
در روزی که شکست تیم الحسین اردن در همان ۹۰ دقیقه هم ناممکن نبود، استقلال باخت و اول نیز به خودش باخت. حذف استقلال البته ریشه در مدت‌ها پیش داشت؛ انتخاب هیات مدیره‌ای ناکارآمد، اشکالات مدیریتی، تصمیمات و انتخاب‌های نادرست که یکی از بارزترین و تاثیرگذارترین آنها انتخاب همین سرمربی پرتغالی و دستیاران کارنابلد و کم‌تجربه ایرانی اوست و شیوه بازی‌ای که یکسانی و ترکیب نفرات آن، تفوق ناامیدی بر امیدواری و ناکامی بر کامیابی را نشان می‌داد و اتفاقا شد آنچه نباید می‌شد ولی بر اساس واقعیت، مورد انتظار بود!
استقلال ابتدا به خودش باخت چون ترکیب اولیه استقلال و حضور نفراتی چون داکنز نازون و به خصوص موسی جنپو(!) به رغم نیاز به پیروزی، نشان از شعور فوتبالی ناکافی سرمربی‌اش داشت. علاوه بر این تعویض‌های مربیان ۲ تیم را مقایسه کنید؛ «نی فرانکو» مثل بازی رفت بازیکنانی را به زمین آورد که کار را درآورند و «ریکاردو ساپینتو» با وجود نیاز به تغییر نتیجه، همچنان بر استفاده از محمدرضا آزادی با نمره عملکرد «صفر» اصرار ورزید! گل‌های دوم و سوم تیم الحسین را بازیکنان تعویضی این تیم به ثمر رساندند. شیوه بازی تیمی استقلال نیز در دقایقی که باید به آب و آتش می‌زد تا مانع حذف شود، خود بی‌نیاز از شرح و تفسیر است!
شکست در این بازی و حذف از لیگ قهرمانان آسیا، باز نشان داد ساپینتو برای بازی‌های بزرگ، محل تردید جدی است؛ از خودگذشتگی برای آمدن به ایران در شرایط جنگ و هیجان، شور و شوق کنار خط موفقیت استقلال را تضمین نمی‌کند، چنانکه نکرد و ساپی بدموقع به کوزه افتاد!