فوتسال ایران دوباره به قله برگشت؛ نه با یک نمایش بیدردسر، بلکه با عبور از مسیری پر از لغزش، فشار روانی و ثانیههایی که نفس را در سینه حبس کرد. فینال جام ملتهای آسیا مقابل اندونزی، بیش از آنکه یک مسابقه معمولی باشد، آزمونی برای اعصاب، تجربه و شخصیت تیمی بود که به قهرمانی عادت دارد. پایان این راه، چهاردهمین جام قارهای بود؛ جامی که با پنالتیها امضا شد.
* شروع زیر فشار میزبان
فضای سالن از همان لحظه نخست به سود اندونزی سنگینی میکرد. میزبان با اتکا به تشویق بیامان سکوها، بازی را پرانرژی آغاز کرد و چند دقیقه ابتدایی، ریتم را در اختیار داشت. با این حال، ایران خیلی زود خودش را پیدا کرد و با گل حسین طیبی، نظم را به بازی برگرداند. این گل اما آرامش نیاورد. اندونزی با سماجت، روی اشتباهات دفاعی و ضدحملات سریع، ورق را برگرداند و ۳ بار پیدرپی دروازه ایران را باز کرد تا نیمه نخست برای ایران، بسیار پرهزینه باشد.
* بازگشت تدریجی به بازی
با وجود عقب افتادن، ایران از هم نپاشید. واکنشهای باقر محمدی مانع سنگینتر شدن نتیجه شد و حملات تدریجاً شکل گرفت. اگرچه یک گل سعید احمدعباسی با بازبینی ویدئویی مردود شد و یک پنالتی دوم هم از دست رفت اما درست در لحظهای که زمان علیه ایران میدوید، کار تیمی دقیق با ضربه مهدی کریمی نتیجه داد تا فاصله به حداقل برسد و امید زنده بماند.
* نیمه دوم؛ نبرد صبر و اشتباه
نیمه دوم، ایران برای جبران جلو کشید و اندونزی منتظر خطا ماند. گل سعید احمدعباسی توازن را برقرار کرد اما باز هم پاسخ میزبان سریع بود. ضربات ایران یکی پس از دیگری به دروازه رسید، حتی تیرکها هم لرزیدند اما توپ گل نمیشد. دقایق پایانی با تصمیم جسورانه پاورپلی همراه شد و همین ریسک، با گل مهدی کریمی به ثمر نشست تا بازی ۴-۴ شده و به وقتهای اضافه برود.
* وقت اضافه و لحظههای مرزی
۲ تیم در وقتهای اضافه محتاط شدند. یک اشتباه دیگر از خط دفاع ایران، اندونزی را جلو انداخت اما شوت تماشایی سالار آقاپور دوباره همه چیز را مساوی کرد: ۵-۵. دیگر نوبت پنالتیها بود؛ جایی که قهرمانیها تعریف میشوند.
* پنالتیها و مهر چهاردهم
ضربات پنالتی، میدان تجربه بود. مهار سرنوشتساز، ضربههای مطمئن و یک لغزش از سوی میزبان کافی بود تا کفه ترازو به سود ایران سنگین شود. ضربه نهایی که به گل نشست، پایان یک فینال فرسایشی و آغاز جشن چهاردهمین قهرمانی بود؛ قهرمانیای که از دل اضطراب بیرون آمد و ارزشش دقیقاً به همین سختی بود.
فینال نفسگیر در جهنم جاکارتا
اگر جایی در قاره آسیا باشد که قهرمانی را به آزمونی واقعی از اراده تبدیل کند، همان فینال جام ملتهای فوتسال ۲۰۲۶ است؛ جایی که تیمملی ایران، در میان ۱۶ هزار و ۵۰۰ هوادار یکپارچه اندونزیایی، ایستاد، لغزید، برخاست و در نهایت جام را از دل آتش بیرون کشید. این چهاردهمین قهرمانی ایران بود اما شاید سختترینِ همه؛ قهرمانیای که بیشتر از تاکتیک، به شخصیت و روحیه نیاز داشت.
* شروع امیدوارکننده، سقوط ناگهانی
وحید شمسایی با ترکیبی آشنا پا به میدان گذاشت؛ باقر محمدی درون دروازه، درخشانی، کریمی، آقاپور، عظیمی با فرماندهی حسین طیبی. شروع ایران رؤیایی بود. گل زودهنگام طیبی، سالن را برای لحظهای ساکت کرد و همه چیز بوی یک برد آرام میداد. اما فوتسال، بازیِ رحم نیست. اندونزی با سرعت، فشار و حمایت بیامان تماشاگران، ظرف چند دقیقه ۳ بار دروازه ایران را گشود؛ شوکی که حتی باتجربهترین تیم آسیا را برای دقایقی از تعادل خارج کرد.
* بازگشت با امضای شخصیت
پس از آن توفان، ایران آرامآرام کنترل بازی را پس گرفت. توپ و میدان در اختیار شاگردان شمسایی قرار گرفت، هرچند بدشانسی هم دست از سر تیم برنداشت؛ گل سعید احمدعباسی پس از بازبینی مردود شد. با این حال، مهدی کریمی در واپسین دقایق نیمه اول یکی از گلها را جبران کرد تا فاصله حداقلی شود. نیمه دوم با گل تساوی احمدعباسی آغاز شد اما باز هم اندونزی با ضربهای سریع پیش افتاد. اینجا همان نقطهای بود که ایران باید انتخاب میکرد: فروپاشی یا ایستادن. پاسخ، فشار بیامان بود؛ تیرک دروازه، ناجی اندونزی شد تا اینکه کریمی ۳ دقیقه مانده به پایان، بازی را دوباره مساوی کرد.
* پنالتیها؛ آزمون اعصاب
وقتهای اضافه هم بیرحم بود. اندونزی جلو افتاد اما سالار آقاپور در کمتر از یک دقیقه همه چیز را به نقطه صفر برگرداند. کار به پنالتیها کشید؛ جایی که اعصاب، مهمتر از پاهاست. ایران ضربه اول را از دست داد اما تغییر دروازهبان و درخشش مهدی رستمیها، ورق را برگرداند. آخرین ضربه اندونزی، از کنار تیر دروازه گذشت و جام، دوباره به ایران رسید. لحظهای که بازیکنان ایران به سمت نیمکت و هواداران حریف رفتند؛ احترام در اوج رقابت.
در پایان تورنمنت، سعید احمدعباسی عنوان ارزشمندترین بازیکن جام را گرفت، احمد حبیبی بهترین دروازهبان شد و جایزه بازی جوانمردانه به عراق رسید. حسین طیبی، کاپیتان ایران، ساده گفت: «این قهرمانی، حاصل تلاش همه بود.» جملهای کوتاه برای داستانی بلند؛ داستان تیمی که حتی در جهنم هم، بهترین تیم آسیاست».