اینترنشنال و رؤیای جهنم

محمد رشوند: آنچه یکشنبه‌شب در «هت‌تریک» از آنتن اینترنشنال بیرون آمد، تازه نبود اما صریح بود؛ صراحتی از جنس کنار رفتن پرده‌ها. مزدک میرزایی و محمد تقوی که سال‌ها در همین فوتبال نفس کشیدند، این بار بی‌واسطه از آرزویی گفتند که بیشتر به سناریو شبیه بود تا تحلیل؛ سناریوی «جهنم» برای تیم‌ ملی فوتبال ایران.
میرزایی با دقت واژه‌ها را جابه‌جا کرد؛ «تیم ملی» را کنار گذاشت و «تیم جمهوری اسلامی» را نشاند تا مرزی بسازد میان ملت و حاکمیت. بعد تصویر کشید: لس‌آنجلس، خشم، نفرت، فشار. توصیه هم کرد: «نروید، برای‌تان بهتر است». این دیگر تحلیل بازی نبود؛ این پیش‌گویی یک فضای متشنج بود، آن هم پیش از آنکه توپ به حرکت درآید. در هیچ دوره‌ای، تیم‌ ملی ایران با «جهنم هماهنگ و سازمان‌یافته» از سوی هواداران ایرانی روبه‌رو نشده است. اعتراض بوده، شعار بوده، نقد فنی بوده اما تصویرسازی از هجوم سراسری، بیشتر شبیه تمنای وقوع است تا گزارش واقعیت. انگار کدی داده می‌شود برای ساختن همان فضایی که از آن سخن می‌گویند.
نوبت به تقوی که رسید، تعبیر «باخت - باخت» را روی میز گذاشت؛ نروند، جام‌جهانی را از دست می‌دهند؛ بروند، «کباب» می‌شوند. حتی اگر بگوییم ضرب‌المثل است، وزن کلمه‌ها کم نمی‌شود. وقتی می‌گویی «جان سالم به در نمی‌برید»، دیگر از تاکتیک و 3-3-4 حرف نمی‌زنی؛ از ترس و تقابل می‌گویی. این لحن، بیشتر از آنکه نقد فنی باشد، القای تهدید است.
پیش‌تر هم از همین تریبون، درباره ورزشگاه‌های ایران حرف‌هایی ‌زده شد که اگر «بمب خورد»، مقصرش استفاده نظامی است؛ گزاره‌ای سنگین و شگفت‌انگیز که بوی توجیه می‌داد. حالا هم نسخه تازه پیچیده می‌شود: جهنم بسازید، کباب کنید. خطی که از امروز دنبال می‌شود، خطِ تحقیر تیمی است که نام ایران را یدک می‌کشد؛ تیمی که بازیکنانش فرزندان همین خاکند، با همه اختلاف‌نظرها و نقدها.
فوتبال، میدان تسویه‌حساب نیست. می‌توان فدراسیون را نقد کرد، می‌توان سرمربی را زیر سؤال برد اما آرزوی فشار و تحقیر برای تیمی که قرار است در ویترین جهان بازی کند، مرزی است که از نقد عبور می‌کند. از شرف می‌گذرد؛ ملیت را لگد می‌کند، انسانیت را مسخ می‌کند. جز یک ایرانی بودن چه چیزی را با خودشان به آن سو بردند که اینچنین آرزوی کباب هموطن را می‌کنند؟
آنچه شنیدیم، حرف تازه‌ای نبود اما بی‌پرده بود. «فضای جهنمی»، «باخت - باخت»، «کباب شدن»؛ واژه‌هایی که اگر قرار است در تاریخ این روزها ثبت شود، باید کنارشان نوشت: اینها تحلیل نبود، رؤیای تقابل بود.