با اینها زمستان را سر می‌کنند

بنیا فرید: استقلال وارد نیم‌فصلی شده که در آن، «داشتن» به اندازه «نداشتن» اهمیت پیدا می‌کند. بسته‌ بودن پنجره نقل‌وانتقالات، آبی‌ها را عملاً از بازار زمستانی کنار گذاشته و تیمی که مدعی قهرمانی است، حالا باید با ترکیب فعلی‌اش دوام بیاورد. در چنین شرایطی، نه‌تنها خرید جدید ممکن نیست، بلکه هر جدایی بالقوه می‌تواند به یک بحران واقعی تبدیل شود. این همان نقطه‌ای است که کار یک سرمربی از تاکتیک و تمرین عبور می‌کند و وارد قلمرو مدیریت بحران می‌شود؛ جایی که تصمیم‌های کوچک، اثرات بزرگ دارند.
ریکاردو ساپینتو در این مقطع، بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین است. او نه اجازه ترمیم دارد و نه حاشیه امنی برای آزمون و خطا. استقلال اگر قرار است در کورس بماند، باید با همین فهرست بجنگد؛ فهرستی که در بعضی خطوط متراکم و در بعضی پست‌ها نگران‌کننده است. نیم‌فصل دوم برای استقلال، نه فصل خرید، بلکه فصل بقاست.
* آرامش مشروط در دروازه
شروع فصل برای استقلال در پست دروازه چندان مطمئن نبود. نوسان، اشتباه و عدم ثبات، نگرانی‌هایی ایجاد کرده بود که می‌توانست به یک بحران جدی تبدیل شود اما هرچه لیگ جلوتر رفت، شرایط تغییر کرد. آنتونیو آدان به‌تدریج به ثبات رسید و نشان داد می‌تواند در بازی‌های بزرگ، تکیه‌گاه تیم باشد. در کنار او، حبیب فرعباسی نیز پیش از مصدومیت، حضوری قابل قبول داشت و نقش مکمل را به‌درستی ایفا می‌کرد.
در شرایطی که پنجره بسته است، همین «نبودِ نیاز» یک مزیت محسوب می‌شود. استقلال در خط دروازه، نه مجبور به ریسک است و نه ناچار به تغییر. امیرحسین نیک‌پور نیز به‌عنوان گزینه سوم، خیال کادر فنی را از نظر تعداد راحت کرده است. این آرامش البته شکننده است، چرا که یک مصدومیت جدی می‌تواند همه‌ چیز را تغییر دهد اما تا این لحظه، دروازه جزو کم‌دغدغه‌ترین بخش‌های استقلال محسوب می‌شود.
* مرکز دفاع؛ وفور انتخاب با وجود محدودیت
قلب خط دفاع استقلال، برخلاف بسیاری از خطوط دیگر، از نظر تعداد و تنوع مهره‌ها در وضعیت مطلوبی قرار دارد. بازگشت آرمین سهرابیان و عارف آقاسی، معادلات این خط را متعادل‌تر کرده و حضور بازیکنانی مانند رستم آشورماتوف، عارف غلامی و سامان فلاح، دست ساپینتو را برای چرخش و تطبیق با حریفان باز گذاشته است. تعدد گزینه‌ها باعث شده استقلال در این پست، نه احساس نیاز به خرید داشته باشد و نه از جدایی احتمالی یک بازیکن دچار وحشت شود. حتی اگر ضرغام سعداوی به‌صورت قرضی از جمع آبی‌ها جدا شود، این خط همچنان می‌تواند بدون افت محسوس به کار خود ادامه دهد. در لیگ فرسایشی ایران، داشتن چنین عمقی در مرکز دفاع، یک سرمایه جدی است؛ سرمایه‌ای که نیم‌فصل دوم، بیش از پیش به کار خواهد آمد.
* کناره‌های چالشی
اما هرچه از مرکز زمین فاصله می‌گیریم، استقلال به منطقه خطر نزدیک‌تر می‌شود. کناره‌های خط دفاع، پرچالش‌ترین بخش ترکیب آبی‌هاست. رامین رضاییان و سیدابوالفضل جلالی، ۲ بازیکنی که تجربه حضور در جام‌جهانی را دارند، حالا بیش از هر زمان دیگری در آستانه جدایی قرار دارند. مساله اصلی، فقط رفتن آنها نیست؛ مشکل این است که استقلال امکان جایگزینی ندارد.
در سمت چپ، ابوالفضل ذلیخایی، مدافع جوان تیم ملی امید، گزینه‌ای است که شاید ناخواسته وارد میدان شود. اعتماد به چنین بازیکنی، جسارت می‌خواهد و ریسک بالایی دارد. در سمت راست نیز بازگرداندن سامان تورانیان، محتمل‌ترین سناریو است تا در کنار صالح حردانی، بار این جناح را به دوش بکشد. این تصمیم‌ها، حاصل برنامه‌ریزی ایده‌آل نیست؛ نتیجه اجبار است. استقلال اگر با رفتن رضاییان و جلالی موافقت کند، باید بپذیرد نوسان، بهای طبیعی چنین انتخاب‌هایی است.
* میانه زمین؛ ستون فقرات تیم
اگر بخواهیم نقطه اتکای ساپینتو را در این فصل بی‌پنجره مشخص کنیم، بدون تردید باید به خط هافبک اشاره کرد. بازگشت مهران احمدی و جلال‌الدین ماشاریپوف، در کنار حضور دیدیه اندونگ، روزبه چشمی و منیر حدادی، ترکیبی ساخته که هم قدرت تخریب دارد و هم توان خلق موقعیت. این خط، انعطاف‌پذیرترین بخش استقلال است و می‌تواند بسته به شرایط مسابقه، چهره تیم را تغییر دهد. ساپینتو در میانه میدان، دستش بازتر از سایر خطوط است. او می‌تواند با آرایش‌های مختلف بازی کند، فشار بیاورد یا عقب بنشیند و نتیجه را حفظ کند. در فصلی که امکان خرید وجود ندارد، داشتن چنین هافبک‌هایی، نعمت محسوب می‌شود؛ نعمتی که اگر درست مدیریت شود، می‌تواند ضعف‌های دیگر خطوط را تا حد زیادی پوشش دهد.در پست وینگر نیز شرایط قابل کنترل است. اضافه‌ شدن اسماعیل قلی‌زاده، رقابت را افزایش داده و علیرضا کوشکی دیگر تنها گزینه نیست. یاسر آسانی و محمدحسین اسلامی هم در سمت راست، دست مربی را برای چرخش باز گذاشته‌اند.
حتی خروج موسی جنپو هم، حداقل روی کاغذ، به معنای فروپاشی این خط نخواهد بود.
اما تمام این تعادل‌ها، وقتی به خط حمله می‌رسیم، زیر سؤال می‌رود. استقلال نیم‌فصل اول، بیش از هر چیز از نبود مهاجم تمام‌کننده ضربه خورد. موقعیت ساخته می‌شد اما ضربه آخر اغلب بی‌اثر بود. حالا با بسته بودن پنجره نقل‌وانتقالات، هیچ راه فراری وجود ندارد. داکنز نازون، محمدرضا آزادی و سعید سحرخیزان باید پاسخ این معما باشند؛ پاسخی که بیش از تاکتیک، به ذهن و اعتمادبه‌نفس وابسته است.
ساپینتو اگر بتواند از همین مهاجمان خاموش، گل بیاورد، شاید بزرگ‌ترین هنر مربیگری‌اش را به نمایش بگذارد. استقلال با این فهرست هنوز مدعی است اما مسیرش سخت‌تر از همیشه شده. فصل بی‌پنجره آغاز شده؛ فصلی که اگر با موفقیت تمام شود، ارزشی فراتر از یک قهرمانی ساده خواهد داشت.